Informacja dnia
Wywiad z Panią Stefanią Szczepanik
Co Panią skłoniło do
upublicznienia swojej twórczości?
Właściwie to żona mojego bratanka. Podczas odwiedzin zauważyła w moim pokoju mnóstwo zapisanych kartek. Zapytała co tam na nich mam. Gdy przeczytała wiersze, stwierdziła, że muszę to opublikować aby została pamięć po mnie, na co odparłam zupełnie szczerze, że tak naprawdę mi na tym nie zależy. Ona jednak nie dała za wygraną. Nawiązała kontakt z panem Stanisławem Kowalczykiem, który po przeczytaniu kilku wierszy powiedział, że warto je opublikować tym bardziej, że nie ma w Lublińcu takiej samorodnej twórczości i trzeba to docenić.
Jaki był stosunek do książek w czasach Pani młodości?
Książka na wsi była prawdziwym skarbem. Latem nie było tyle czasu na czytanie bo pozostawała praca w polu. Natomiast gdy przychodziła zima ludzie chłonęli treść książek w ogromnych ilościach. Książki często przechodziły z rąk do rąk, więc po pewnym czasie mówiło się żartobliwie, że są już wyczytane. Druk po prostu był już wytarty. Czytało się przede wszystkim klasyków: romantyków, później pozytywistów i przedstawicieli Młodej Polski. Od dziecka dużo czytałam. Proszę sobie wyobrazić dziewczynkę 15 – letnią, która ma założony worek na głowę jako ochrona przed deszczem. Jedną ręką trzyma na łańcuchu krowy i je pasie, a w drugiej trzyma książkę.
Co jest dla Pani inspiracją w pisaniu wierszy?
Nie mam jednej konkretnej inspiracji. Inspiracją jest codzienne życie i to co dzieje się dookoła nas. Życie codzienne. Czasami przychodzi taki natłok myśli, które od razu zapisuję, by nie umknęły.
Przez lata Pani wiersze nie ujrzały światła dziennego. Jakie uczucia towarzyszą wyciągnięciu tych wierszy z szuflady?
Rzeczywiście pojawia się coś w rodzaju tremy, wzruszenia też. Jestem osobą, która łatwo się wzrusza. Pojawiały się również wątpliwości wynikające z krytycznego podejścia do własnej twórczości.
Książki jakiego autora lub autorki lubi Pani najbardziej czytać?
Treść
książek bardzo przeżywam, przetrawiam. Sięgam często do twórczości Marii
Dąbrowskiej. Jest to prawdziwa skarbnica myśli. „Noce i dnie” czytałam kilka
razy, film też oglądałam, a mimo to za każdym razem zwracam uwagę na co innego.
Za każdym razem pojawiają się nowe elementy. Gdy ktoś nie czytał tej książki to
powinien to koniecznie nadrobić. Jest jeszcze książka „Przygody człowieka
myślącego”, opisująca lata okupacji oraz lata młodości Dąbrowskiej. Wraz ze
swoim bratem zaprzyjaźnili się z pewnym kowalem, który udzielał im wskazówek
życiowych. Jej brat nawet zaczął nosić specjalny zeszyt, gdzie zapisywał sobie
różne powiedzenia. Piękny jest opis, gdy ów kowal zabrał ich na pole z
zagajnikami o 3 nad ranem, gdzie ptaki zaczynały śpiewać. Od wczesnych lat
Dąbrowska „karmiła się” takimi prostymi rzeczami, codziennym pięknem. Wracając
na chwilę do lat mojego dzieciństwa, przypomina mi się, jak nauczyciele uczyli
nas zmysłów. Ten kto nie widzi jest chyba najbardziej nieszczęśliwą osobą.
Czy
wzoruje się Pani na czyjejś twórczości?
Skąd!
Gdzieżbym śmiała! Kiedyś się oburzyłam gdy znajoma się mnie spytała czy jestem
tą poetką Stefanią Szczepanik. Ja na to: „jaką poetką?”. Nie mogłam tego
przeżyć. Parę dni chodziłam jak struta. Myślałam nawet, że ktoś sobie ze mnie
zakpił. Poetka to wielkie słowo. Poetką mogła być Wisława Szymborska, ale nie
ja.
Jak długo pisze Pani wiersze? Pamięta Pani moment, kiedy powstał pierwszy wiersz?
Były
to lata 80-te. Pisałam dla mojej wnuczki, która miała 5 lub 6 lat. Samotność mi
doskwierała, ponieważ mój mąż umarł w 1984 roku. Po części był to mój sposób na
odreagowanie.
Jaka jest tematyka Pani wierszy?
Piszę
o wszystkim: o przyrodzie, ludziach, wydarzeniach.
W Pani wierszach widzimy wyraźny wpływ tematów religijnych. W jednym z wierszy odwołuje się Pani do twórczości księdza Twardowskiego. Jaki jest Pani stosunek do religii?
Trzeba
tu zacząć od tego jak byłam wychowywana. To nie jest to samo co dzisiaj.
Księżom współczuję wysiłku wkładanego, by sprowadzić młodzież do kościoła. U
mnie religia jest zakodowana. Kiedyś księża na siłę nie musieli ciągnąć dzieci
do kościoła. Chodzenie na mszę było swoistym rytuałem. Wszystko było
uporządkowane. Religia była w szkole i zawierała w sobie takie elementy jak
katechizm, historia kościoła, dogmatyka. Księża wzbudzali respekt. Gdy
pojawiali się w klasie od razu następowała cisza. We mnie religijność jest zakorzeniona.
Chodziło się do kościoła 4 kilometry. W zimie w środku się marzło, ponieważ
kościół nie był ogrzewany. Tworzyliśmy jedną wspólnotę. Religijność u mnie to
naturalna rzecz, nieprzymuszona. Księża mówią, że w tym wieku już nie trzeba
chodzić do kościoła, ale ja czuję potrzebę pójścia się pomodlić. W dzisiejszej
religijności jest powierzchowność. W starym pokoleniu było to zakodowane.
Rodzice uczyli jak się modlić, jak składać ręce do modlitwy.
Jakie jest Pani największe marzenie?
Wszystkie moje marzenia się właściwie spełniły. Jestem w miarę zdrowa, samodzielna, mój umysł pracuje. Ilu w końcu jest ludzi w moim wieku, którzy są kalekami, potrzebują stałej opieki? Marzę jedynie o tym, żeby dożyć do końca w takiej kondycji jaką posiadam teraz.
Dziękujemy
za rozmowę
Na sam koniec naszej rozmowy Pani Stefania zadedykowała nam jeden ze swoich wierszy:
Gdy w moim domu pojawią się goście,
to jakby anieli wstąpili w moje progi
i mój szary smutek rozjaśnili
uśmiechami, jak słońce mnie obdarowując,
gdy zza chmur się ukaże krąg złocisty, jak podarek drogi.
Więc witajcie częściej u mnie
moi goście,
bo was rada widzę,
bo was kocham!
Chociaż gdy znikniecie,
znów zaszlocham.
Pozostanie po was
Smuga cienia, która
zniknie chyba z mym
zniknieniem.Rozmawiali: Tomasz Pawluk i Daniel Dmitriew
- Autor: Tomasz Pawluk
- Brak komentarzy
- Ten artykuł nie został jeszcze skomentowany - możesz być pierwszy!